خاک سرد

جای شما در دل ماست‌: از طرف منو مامان و آبجی کوچولو

2006-07-19T01:56:00.000-07:00

به مناسبت فرا رسیدن کشتار بی رحمانه سال ۱۳۶۷ به دستور کفتار جماران ... تصمیم گرفتم یک سری از عکس هایی را که متعلق به البوم خانوادگی من هست رو به تماشای هم وطنانم بگذارم. تا کنون عکس های زیادی از گلزار خاوران توی اینترنت پابلیک شده... اما تا کنون هیچ گونه عکسی از گورستان های اعدامیان در شهرستان ها برای افشای جمهوری دیکتاتوری اسلامی اخوندی ..پابلیک نشده.. این گورستان که اسمی هم نداره ..در کناره روستای فعلی به نام افاق قرار داره.. بین جاده اهواز ماهشهر.تمامی قبر های یک نفره از طول و عرض عجیبی بر خوردارن ..دو ردیف بلوک از ارتفاع و مابینش اجر های معمولی بنایی و سیمان.قبرهای دسته جمعی از ارتفاع کمتری بر خوردارند . ولی پهنای بیش از اندازه که مشخص نمیشه چند نفره هست. اعدامیان این گورستان همگی از خوزستان نیستند بلکه تبعید شدگان از زندانهای اوین وغزل حصاروشیراز میباشند. دلیل تبعید دو نفر از اعدامیان ندادن اعتراف بوده.. یکی از محکومین به اعدام ( اعضای خانوادگی من) در یکی از اخرین ملاقات هایش اسم شکنجه گرش رو که یکی از هم محله های قدیم زندگیش بوده رو به شخص ملاقات کننده میگه.. اسم شکنجه گره زندان کارون شخصی به نام ( فریدون فرخی) میباشد.که بعد از افشای اسم اصلی این شخص از طرف رژیم به کشور سو ئد فرستاده و دارای پناهندگی سیاسی است همراه با سه فرزندش

دلیل داشتن طول و عرض قبرهای تک نفری : چال نکردن زمین

به این طریق که جسد های قربانیان اول روی سطحی از سیمان و اجر ( حدودا ۷ یا ۸ سانتی متر از پایئن ) قرار داده شده و از کنار با بلوک و گاهی اجر پوشیده شده و سیمان روی اجساد ریخته شده . به نحوی که هیچ گونه راهی برای نبش قبر و اطلاع پیدا از نحوه کشتار ( اعدام یا تیرباران یا زیر شکنجه) باقی نمانده

حدود ۲ سال است که خانواده های قربانیان ـ شروع به گذاشتن سنگ قبر برای عزیزانشان کردند. به صورت غیر قانونی. شهرداری اهواز اجازه هر گونه باز سازی و سنگ گذاری را به خانواده نمیده..و هر چند مدتی سنگهای گذاشته شده به نحو عجیبی شکسته میشه

توجه ***

اسامی روی ۳ قبر حذف شده( دلیل شخصی). لطفا از بریدن و به هر طریقی عوض کردن عکس ها خود داری کنید. ! این مجوعه عکس ها متعلق به البوم خانوادگی خاک سرد میباشد

دیگه نمی تونم بنویسم

2006-07-15T00:03:00.000-07:00

مادرم

2006-07-14T23:39:00.000-07:00

خاک سرد

2005-09-02T00:28:00.000-07:00

ارام خفته ای در خاک سرد..سکوت لبانت اوج فریاد است نازنین

گلزاره خاوران

2005-08-31T23:29:00.000-07:00

شهریور

در گلزاره خاوران ...یادتان سبز ای خفته در خاک سرد

شكايت عليه آمران و مسئولان اعدام هاي 67

2005-08-23T08:26:00.000-07:00

ليلي صدر: در تابستان 1367، چندين هزار نفر از زندانيان سياسي ايران در زندانيان سياسي ايران در زندان اوين و ديگر زندان ، در طول مدت کوتاهي در زندان اوين و ديگر زندان ها در طول مدت کوتاهي توسط توسط کميته اي که به فرمان آيت الله خميني، بنيان گذار جمهوري اسلامي تشکيل شده بود، به قتل رسيدند. آيت الله منتظري در خاطرات خود اصالت دستخط موجود آقاي خميني در مورد انجام اين کشتار را زير سوال برده است و مي گويد: آقاي خميني در آن زمان بيمار بوده و نمي توانسته چنين دستخطي و فرماني صادر کرده باشد. آقاي هاشمي اخير در مصاحبه اي که درسايت دولتي بازتاب منتشر شده، مي گويد: اين طور نيست و آقاي خميني تا دو روز پيش از مرگش کاملا مسلط بر اوضاع بود. از سوي ديگر کشتار زندانيان سياسي در سال 1367، قتل عامي است که از نظر حقوق بين الملل و کنوانسيون هاي جهاني تحت عنوان جنايت عليه بشريت طبقه بندي مي شود که در دادگاه بين المللي قابل پيگرد است و تلاش هايي در سراسر جهان از سوي فعالان حقوق بشر جريان دارد تا اين موضوع در دستور کار دادگاه بين المللي رسيدگي به جنايات عليه بشريت قرار گيرد. دکتر رامين احمدي، فعال حقوق بشر مقيم ايالت کنتيکت، درباره اظهارات آقاي هاشمي و ميزان مسئوليت عاملين و آمرين اين کشتار به پرسش هاي علي سجادي پاسخ گفته است.
علي سجادي: آقاي هاشمي رفسنجاني در گفتگويي با عنوان از نصب تا عزل آيت الله منتظري، اشاره اي کرده اند به خاطرات آيت الله منتظري و گفته اند که ايجاد شبهه مريض بودن امام در ماه هاي آخر عمر و مشکل بودن ارتباط، شيطنت آميز و نادرست است. حقيقت اين است که امام تا دو – سه روز آخر عمر کاملا بر امور مسلط بودند و روابط عالي بود. همه اين حرف ها سوء ظن است که شياطين القا مي کنند و دروغ مي گويند. اشاره ايشان به چيست؟
دکتر رامين احمدي (فعال حقوق بشر): عرضم به حضورتان که در سال 1367 نظام تصميم گرفت به هر حال، يعني کساني که موضع تصميم گيري بودند در آن دوره و قدرت داشتند، تصميم گرفتند که به فاصله يک هفته اين ها زندان اوين را ارتباطش را با خارج قطع کنند، هر گونه ارتباط را اين ها از بين بردند از جمله ارتباط تلفني را، و بعد به فاصله يک هفته نزديک به هشت هزار نفر را (حدود هشت هزار زنداني سياسي را که اکثرشان روزهاي آخر زنداني بودنشان را طي مي کردند و مي بايست آزاد مي شدند را به قتل رساندند. آقاي منتظري ادعا مي کند که آن دستخطي که از آقاي خميني امروز در دست است و مبني بر اين است که يک کميته سه نفره مسئول شده است از طرف امام که اين کشتار را انجام بدهد، اين جعلي است و آقاي خميني مريض بوده اند در آن روزها و به خاطر بيماريشان نمي توانستند که همچنين دستوري را بدهند و اين دستور در واقع از طرف اطرافيان ايشان و به امضاي ايشان در اختيار آن کميته قرار گرفته است که منجر به قتل عام زندانيان شد.ع.س.: پس به عبارت ديگر آقاي رفسنجاني اين جا دارند از خودشان رفع مسئوليت مي کنند؟
دکتر رامين احمدي: والله اين امر به هر حال ولو اين که آقاي خميني مريض بوده است، از آقاي هاشمي رفسنجاني نمي تواند سلب مسئوليت بکند. او حداقل از پروتکل توکيو به اين طرف انواع و اقسام قوانين و مقررات بين المللي داريم که اين ها به هر حال موقعي که قرار باشد که ايشان محاکمه بشود در يک دادگاه بين المللي به خاطر جنايت عليه بشريت، اين ها مطرح خواهد شد. اگر که ايشان هم حتي در موضع رهبري نبود اما اين امکان را داشت که از کشتار دسته جمعي زندانيان اوين جلوگيري بکند و نکرد، همان مسئوليتي را دارد که آقاي خميني داشته است در صدور فرمان. بنابراين اين امر به هيچ وجه مسئوليت ايشان رابه عنوان مرد شماره يک کشور در واقع در آن دوره، از بين نمي برد. ايشان بايد ثابت بکند که نه فقط آقاي خميني به هر حال مريض نبود و در سلامت کامل اين حکم کشتار را داد، بلکه بايد اثبات بکند که خودش به هيچ وجه نمي توانست مانع کشتار دسته جمعي زندانيان در اوين بشود.ع.س.: اگر خاطرتان باشد، آيت الله خلخالي هم نوشت صريحا و چند بار هم گفت که همه قتل هايي که انجام داده است و همه اعدام هايي که کرده است، به دستور مستقيم آيت الله خميني بوده است. فکر نمي کنيد که اين يک الگويي است که آقاي رفسنجاني هم دارد از آن استفاده مي کند، منتهي اين دفعه بعد از مرگ آيت الله خميني؟
دکتر رامين احمدي: بله، به هر حال اين يک الگوي خيلي شناخته شده است براي اغلب اين جنايتکاراني که در موارد جنايت عليه بشريت در دادگاه بين المللي محاکمه مي شوند، هميشه اين اولين دفاع است. يعني اين که مي گويند که کس ديگري فرمان داد، آمر شخص ديگري بود، و ما مامور بوديم و معذور. ولي به هر حال پروتکل هايي که امروز در اختيار است، من مي توانم از همين امروز به حضرات بگويم که اين دفاع دفاع بسيار ضعيفي خواهد بود در آن دادگاه بين المللي.
ع.س.: اين دادگاه بين المللي که مي گوييد، چه جور دادگاهي خواهد بود؟
دکتر رامين احمدي: والله همان جوري که مي دانيد دادگاه بين المللي و پروتکل اين دادگاه هميشه مورد به مورد و از کشور به کشور فرق مي کرده است و آخرين موردي را که سراغ داريد که مي دانيم به هر حال معروف شد، دادگاه آقاي ميلاسويچ بود. به هر حال ما مي دانيم که يک سري از کشورها، از جمله مثلا کشور آمريکا با اين پروتکل مخالف هستند و دليل اين که مخالف هستند براي اين که فکر مي کنند که عده اي هستند از سياستمداران سابق آمريکا که ممکن است به اين دادگاه کشيده بشوند. بنابراين در صحنه بين المللي در واقع هماهنگي کاملي وجود ندارد براي اين که در مورد تمام کشورها اعمال بشود. مقدمات اين دادگاه براي ايران هنوز آماده نيست، براي اين که به خصوص در اين مورد، مورد زندانيان زندان اوين يا کشتار اوين، هنوز مقدمات اين دادگاه فراهم نشده است. اما به هر حال مدارکش به نظر مي آيد که به اندازه کافي به خارج آمده است و اين نويد را مي دهد همين مدارکي هم که تا امروز وجود دارد و مطالبي که در اين باره نوشته شده است که ما در آينده چنين دادگاهي را بتوانيم داشته باشيم.ع.س.: آيا تلاش هايي در جريان هست براي برگزاري چنين دادگاهي با براي فراهم آوردن مقدمات برگزاري چنين دادگاهي؟دکتر رامين احمدي: بله، من فکر مي کنم که اغلب فعالان حقوق بشر ايران که راجع به کشتار اوين 1367 تحقيق کرده اند و با خانواده ها مصاحبه کرده اند و مدارک جمع کرده اند، در واقع دارند مقدمات چنين دادگاهي را فراهم مي کنند و تمام خانواده هايي که عزيزانشان را در ان کشتار از دست داده اند، بايد سعي کنند تا آن جا که ممکن است به دقت خاطرات آن آخرين روزها را بنويسند و روي کاغذ بياورند و اين را به فعالين حقوق بشر در داخل از ايران و يا در خارج منتقل بکنند تا مقدمات اين دادگاه زودتر فراهم شود.

نامه به دبير کل سازمان ملل متحد

2005-07-10T00:40:00.000-07:00

آقای کوفی عنان، دبير کل سازمان ملل!هم چنان که می دانيد در سال 1367 در ماه های مرداد و شهريور صدها زندانی سياسي، بعد از سال ها شکنجه در بيدادگاه های رژيم جمهوری اسلامي، بعد از چند ماه قطع ملاقات، به جوخه های اعدام سپرده شدند و حتی در برخی زندان ها جمعی به دار آويخته شدند. هفته ها قبل از انجام چنين جنايت مخوف، خانواده زندانيان سياسی نگرانی خود را از حادثه فجيع در دست وقوع ابراز داشتند متاسفانه گوش شنوائی برای شنيدن پيدا نشد تا آن که جنايت اتفاق افتاد و صدها تن از انسان های شريف، زحمتکش، آزادی خواه و فرهيخته قربانی شدند، که همسران و فرزندان ما بودند. قابل ذکر است که بيشتر آنها در همان دادگاه های فرمايشی قبلا حکم گرفته بودند و برخی در آستانه آزادی و پايان محکوميتشان بودند. آنها بدون هيچ دليل قانونی و بدون شرکت در دادگاه تنها به جرم دگر انديشی و تن ندادن به ذلت و خواری به جوخه های اعدام سپرده شدند. ما خانواده های قربانيان اين جنايت بعد از چندين ماه بی خبری تنها کيفی محتوای لباس عزيزانمان را دريافت کرديم و حتی با تهديد از ما خواسته شد که هيچ مراسمی به ياد انها برگزار نکنيم. اکنون 16 سال از آن تاريخ می گذرد و ما هنوز از ابتدايی ترين حق انسانی يک مادر و همسر محروم هستيم و نمی دانيم که عزيزانمان در چه تاريخی و به چه جرمی کشته شده اند و در کجا دفن گرديده اند و آيا به انها اجازه نوشتن وصيت نامه را داده اند.ما خانواده قربانيان اين فاجعه ملي، از شما مصرانه انتظار داريم که ما را در يافتن سئوال های بی جواب مان ياری دهيد و از مراجع جمهوری اسلامی بخواهيد تا:ـ اسامی اعدام شدگان شهريور خونين را به طور رسمی اعلام نمايند،ـ تاريخ اعدام و محل خاکسپاری عزيزانمان را به خانواده های داغدارشان اعلام کنند،ـ دلايل محاکمه مجدد کدام است و به دستور کدام مقامات جمهوری اسلامی انجام يافته است><>؟ـ به چه جرمی عزيزان ما اعدام شده اند>؟ما بارها و بارها به مقامات ذيربط جمهوری اسلامی مراجعه کرده ايم و خواستار پاسخ به سئوالات فوق شده ايم اما تاکنون از هيچيک از ارگان های مربوطه جوابی دريافت نکرده و در مراجعه های حضوری جز توهين چيزی نصيب خانواده های درد کشيده نشده است.ما مادران، پدران و خانواده های اين جان باختگان بارها در گورستان خاوران که مزار جمعی از اين شهيدان است، به خاطر علامت گذاری و گلگاری در محل مورد ايذاء و تهديد قرار گرفته ايم. آنان اجازه هيچگونه نشانه گذاری در خاک عزيزانمان را نمی دهند و حتی در مواردی محل دفن کشته شدگان سياسی سال های رژيم گذشته را هم نابود می کنند تا ياد و خاطره دگرانديشان مترقی را به خيال خود نابود کرده باشند.ما تا روشن شدن جنبه های مختلف اين جنايت و محاکمه مسببين اين وحشيگری هولناک از پای نخواهيم نشست و هم چنان در پی يافتن مزار اين قربانيان و اعلام رسمی اسامی آنان و افشای گوشه های تاريک اين جنايت افکار عمومی مترقی ايران و جهان را به ياری طلبيده و به ويژه از شما می خواهيم که به ما ياری رسانيده و از مقامات جمهوری اسلامی پاسخ پرسش های فوق را بخواهيد.با احترام جمعی از خانواده های کشته شدگان فاجعه مليبه همراه اسامی شهدای فاجعه ملی را تا انجا ئی که در دسترس ما بوده و عکس هايی از قبرهای جمعي، و خاوران را ارسال می داريمرونوشت به: کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحدگزارشگران حقوق بشر سازمان ملل متحدتمامی احزاب و سازمان های مترقی ايران و جهان

کتاب خاطرات آيت الله حسينعلي منتظري

2005-06-15T03:03:00.000-07:00

س: مساله ديگري که به شما نسبت داده شده است اين است که شما از ليبرالها حمايت ميکرده ايد، اصولا مبناي اين نسبت چيست؟ آيا حضرتعالي موضعگيري خاصي داشتيد که اينها چنين نسبتي را به شما داده اند؟ ج: بعد از جريان مرصاد نامه اي از امام گرفته بودند که منافقين سر موضع را در زندانها اعدام کنند و پس از تعطيل کردن ملاقاتهاي زندانيان به طور کلي با اين نامه چنانکه نقل شد حدود دوهزار و هشتصد نفر را - ترديد از من است - اعدام کردند، من راجع به اين موضوع دو تا نامه به امام نوشتم که ظاهرا همين ها زمينه اين اتهام شده است. من هميشه زندانبانها و مسئولين زندان را از برخورد غيراسلامي با زندانيان برحذر مي داشتم، من به زندانها نماينده مي فرستادم که زندانها را بازرسي کنند که اخلاق اسلامي در آنها رعايت شود و به زندانيان ظلم نشود و حقوق آنها پايمال نگردد، درست است که يک کسي زنداني ما شده ولي نبايد به او ظلم بشود هرچند - به قول آقايان - از منافقين باشد، آقايان انصاري نجف آبادي و محمدي يزدي مدتها نماينده من در زندانها بودند و به شکايات زندانيان رسيدگي ميکردند، خلاصه من با تندرويها مخالف بودم نسبت به هر کسي که ميخواست باشد، حتي تعبير به "منافق" هم صحيح نيست. اين حديث در کتاب جهاد وسائل الشيعه است:" ان عليا(ع) لم يکن ينسب احدا من اهل حربه الي الشرک و لا الي النفاق و لکنه کان يقول: هم اهواننا بغوا علينا"(1):" حضرت علي(ع) هيچيک از کساني را که با او مي جنگيده اند به شرک و نفاق متهم نمي کرد بلکه مي فرمود: اينان برادران ما هستند که بر ما طغيان کرده اند"، حالا ما با اندک چيزي افراد را به انواع برچسبها متهم مي کنيم. در باره حمايت از نهضت آزادي هم يک روز خود اين آقايان از امثال آقاي مهندس بازرگان تعريف و تمجيد مي کنند و آنها را تا عرش بالا مي برند و امام ميگويد هر کسي با آنها مخالفت کند از ولايت خدا دور است، يک روز هم به اين شکل برخوردهاي ظالمانه مي کنند که در مجلات و روزنامه هاي خودشان عليه آنها مرتب چيز بنويسند، من با اين افراط و تفريطها مخالف بودم، همين نهضت آزادي خيلي افراد متديني در بين آنها هستند، خود امام يک روز به من گفتند که من ميشناسم خيلي افراد متدين در بين اينها هست. مثلا همين آقاي مهندس بازرگان واقعا آدم متعبد و متديني بودند، ما يک وقت در يک جلسه اي در حسينيه ارشاد ناهار دعوت داشتيم، ده بيست نفر بوديم، مرحوم شهيد مطهري هم بود، اول ظهر که شد ديديم آقاي مهندس بازرگان نيست، بعد ديديم در يک گوشه اي سجاده اش را انداخته دارد نمازش را ميخواند، آقاي مطهري گفت براي ما آخوندها همين ننگ بس که ايشان مهندس است اول وقت نمازش را ميخواند و ما اينجا نشسته ايم داريم حرف مي زنيم. خوب در بين اينها از اين افراد بسيار هستند و به اين شکل هم نيستند که حالا چشم بسته حرف يکي را قبول کنند، بالاخره خودشان فکر و نظر دارند و بايد با منطق صحيح با آنها گفتگو کرد يا اگر در مواردي حرف آنان صحيح است بايد پذيرفت، متاسفانه در اين اواخر يک برنامه به نام "هويت" تنظيم کردند و در تلويزيون با آبروي بسياري از بندگان خدا بازي کردند، در صورتي که آبروي مسلمان همچون مال و جان او محترم است و هتک او از گناهان بزرگ است. بالاخره من با اين شکل افراط و تفريطها که با اين قبيل افراد مي شد مخالف بودم و نظرم هم اين بود که به حيثيت انقلاب و شخص امام خدشه اي وارد نشود. من يکبار به احمدآقا هم اين مطلب را گفتم که شما حالاي امام را نگاه ميکنيد من ميخواهم تا پنجاه سال تا صد سال ديگر هيچ سوژه اي نسبت به امام نباشد، براي اينکه يک چنين چهره اي که در موقعيت مرجعيت آمده است و يک انقلاب به اين عظيمي را رهبري کرده است نبايد در اذهان ملکوک شود، در آخرين ملاقاتم هم من به امام گفتم:" حضرتعالي با آن چهره ملکوتي و نورانيتي که وارد کشور شديد و همه طبقات نسبت به شما علاقه داشتند ما دوست داريم همان چهره براي شما باقي بماند و کارهاي خلاف به شما نسبت داده نشود، در زمان پيغمبر(ص) و امرالمومنين(ع) نيز بسا خلافهايي انجام ميشده ولي بدون اطلاع آنان و هيچ وقت به آنان نسبت داده نمي شد ولي الان در زندانها با زندانيان با خشونت برخورد ميکنند و ميگويند نظر امام اين است

دادخواست

2005-05-28T06:37:00.000-07:00

آقای دکتر حبیبی وزیر دادگستریشما را به عنوان وزیر "داد"گستری جمهوری اسلامی مورد خطاب قرار میدهیم. در ماههای اخیر اقدامات هولناکی در زندانهای کشور ما بوقوع پیوسته است. اعدام هزاران تن از زندانیان سیاسی که اکثر قریب به اتفاق آنان قبلا محاکمه شده و حکم دریافت کرده و دوران محکومیت خود را سپری می کرده اند و حتی دوران محکومیتشان سپری شده بوده، موجی از حیرت و تاثر در افکار عمومی ایران و جهان برانگیخته است و همگان جویای پاسخی در خور برای این اقدام می باشند.ما که مادر و پدر و بستگان این قربانیان هستیم، هر لحظه از خود مبپرسیم چرا باید چنین بی رحمانه، این فرزندان برومندمان را به خاک و خون کشند. ادعاهائی که می خواهند اینان را به عملیات نظامی این یا آن گروه در مرزهای کشور منتسب کنند، با توجه به اوضاعی که در زندانها حاکم بوده، به طور کلی باطل است، چرا که فرزندان ما در سخت ترین شرایط بسر میبردند، ملاقاتهای 15 روز یکبار آن هم به مدت ده دقیقه از پشت شیشه و بوسیله تلفن و محرومیت اینان از داشتن هر گونه وسیله ارتباط با خارج زندان، که ما آن را در هفت سال اخیر از نزدیک تجربه کرده ایم، حقانیت ادعاهای ما را به اثبات میرساند.- ماسئوال میکنیم:اگر اقدامات مقامات قانونی بوده است، چرا اعدامها از چشم همگان پنهان نگاهداشته شد؟- ماسئوال میکنیم: اگر این اقدامات موجه بوده چرا صریحا اعلام نمیگردد، چرا باید ملاقاتها که حق طبیعی هر فرد زندانی است قطع شود؟ چرا فرزندان ما را در حصاری که حتی بسیاری از مسئولین نیز بعنوان "نامحرم" در آنجا تلقی میگردند، گروه گروه به جوجه های اعدام سپرده اند؟- ما سئوال می کنیم: چرا مقامات با بازدید یک هیئت بی طرف بین المللی از زندانها و مذاکره با زندانیان و خانواده های زندانیان و قربانیان مخالفت مینماید؟- ما سئوال میکنیم: کدام اصل قانون اساسی به مقامات این اجازه را داده است که چه در گذشته و چه در حال حاضر محاکمات خود را در پشت درهای بسته و آنهم در شرایطی که زندانی حق حتی یک کلام دفاع از خود را ندارد، انجام دهند؟ما سئوال میکنیم: کدام محکمه، به چه اتهامی، در چه تاریخی، حکم اعدام عزیزان ما را صادر کرده است؟ آنهم در شرایطی که پرنده مثلا بنیاد نبوت ماهها مورد بررسی قرار میگیرد، در حالی که اتهامات و جرائم آنها برای تمام مردم ایران مثل روز روشن است.- ما سئوال میکنیم: کدام قانون اجازه داده است که حکم اعدام دسته جمعی صادر کنند؟- ... و هزاران سئوال ریز و درشت دیگر.ما خانواده های قربانیان فاجعه اخیر و خانواده های زندانیان سیاسی خواستار اقدام فوری ، جدی و مسئولانه شما هستیم. و خواستهای زیر را با شما در میان میگذاریم:1- تاریخ محاکمه، مدتی که محکمه مشغول بررسی پرونده هر یک از قزبانیان بوده، دلیل محاکمه دوباره، و محل محاکمه برای تک تک قربانیان اعلام دارید.2- محل دفن و تاریخ اعدام کلیه قربانیان را به خانواده ها آنان اطلاع دهید3- وصیت نامه های قربانیان را به خانواده های آنان مسترد کنید.4- تعداد و اسامی اعدام شدگان را اعلام نمائید.5- به دلیل اینکه این اقدام ناقص صریح اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی و اعلامیه جهانی حقوق بشر است، ما علیه مسئولین این فاجعه دردناک اعلام جرم می کنیم و خواهان آن هستیم که اینان بازداشت و در یک محکمه علنی محاکمه گردند.6- ما خواهان موافقت جمهوری اسلامی، با بازدید یک هیئت بین المللی برای بررسی وضعیت زندانهای کشور و اجازه مذاکره این هیئت با زندانیان سیاسی و خانواده های قربانیان فاجعه اخیر هستیم.گروه کثیری از خانواده های شهدای قتل عام اخیر زندانیان سیاسی5 دیماه 1367
رونوشت:1-دفتر آیت الله العظمی منتظری.2-دفتر سازمان ملل متحد در ایران3-آقای خاویر پرز دکوئیار دبیر کل سازمان ملل متحد4- کلیه سازمانها و محافل بشر دوست و مترقی

سازمان عفو بين الملل

2005-04-16T05:32:00.000-07:00

پيرامون کشتار بزرگ سال 1367

پس از هشت سال جنگ ميان دو کشور ايران و عراق، سرانجام در اگوست 1988 طرفين با اعلام آتش بس موافقت نمودند. چند ماه پس از آن اعدام زندانيان سياسي در سطحي وسيع آغاز شد. يکي از وقايع مهم اين دوره تهاجم نظامي ارتش آزاديبخش ملي ايران (گروه رجوي. مترجم) از داخل کشور عراق به غرب ايران ميباشد. ارتش آزاديبخش ملي توسط گروه مخالف رژيم جمهوري اسلامي، موسوم به سازمان مجاهدين خلق ايران در عراق تشکيل شده است. اندکي پس از اين تهاجم حداقل 15 نفر از هواداران و اعضاء سازمان مجاهدين در شهر هاي غربي ايران دستگير شده و در ملاء عام بدار آويخته شدند. اجساد آنها ساعتها با همان وضيت به نمايش درآمد و عکسهاي اعدام شدگان در مطبوعات رسمي کشور منعکس گرديد. دامنه اين اعدامها به زندانها نيز کشيده شد. از اواخر جولاي تا اواخر دسامبر حداقل 1200

زنداني سياسي اعدم شدند. شمار واقعي اين اعدام شدگان احتمالا خيلي بيشترازاين تعداد ميباشد
پس از حمله ارتش آزاديبخش ملي روند عفو زندانيان سياسي در مطبوعات کشور مورد انتقاد شديد قرار گرفت زيرا روزنامه ها ادعا ميکردند که شرکت کنندگان دراين تهاجم ازميان 300 زنداني سياسي اصلاح شده اي بوده اندکه به مناسبت پنجمين سالگرد انقلاب اسلامي در ماه فوريه مورد عفو قرار گرفتند.گزارشات مبني بر اعدام زندانيان سياسي از سراسر کشور دريافت گرديد. بسياري از قربانيان اين فاجعه در تهاجم ماه جولاي هيچ نقشي نداشتند. تعداد زيادي ازآنها پيش از اعدام به حبسهاي طويل المدت محکوم شده بودند و تعدادي نيز بدون محاکمه در بازداشت بسر ميبردند. بعضي از آنها نيز در سال 81-1980 به اتهام پخش جزوات و روزنامه هاي مربوط به سازمان مجاهدين و يا شرکت در تظاهرات سياسي به حبس هاي کوتاه مدت محکوم شده و حتي پس از اتمام محکوميت خود همچنان در زندانها باقي ماندند. آندسته از زندانياني که آزاد شدند، طبق گزارشات رسيده مجددا بازداشت و سپس اعدام شدند. در اکثر اين موارد شواهد و مدارکي در دست نيست تا نشان دهد که قربانيان اين فاجعه با رعايت موازين حقوقي و قضائي و تشکيل دادگاه محاکمه و اعدام شده باشند. ممنوعيت ملاقات خانواده هاي زندانيان سياسي از ماه آگوست ارزيابي در باره وسعت اعدامها و عمق اين فاجعه را مشکل تر ساخته است. اما اطلاعاتي که از طيف هاي گسترده گروههاي مخالف رژيم و خويشاوندان قربانيان اين فاجعه بدست آمده و نيز اطلاعيه هاي مقامات دولتي و گزارشات شاهدان اين فاجعه همه و همه اعدام صدها زنداني سياسي را به روشني اثبات و تائيد مي نمايد. براساس بسياري از گزارشها، خانواده هاي زندانيان سياسي براي اطلاع يافتن از وضعيت زندانيان خود به جستجو در زندانها، ادارات دولتي و حتي گورستانها پرداختند. همسر يکي از زندانيان وضعيت خود را اينگونه توصيف کرده است:" در جستجوي يافتن جسد شوهرم به گورستان خاوران واقع در جاده خاوران تهران رفتم. در حالي که بي صبرانه يکايک گورهاي بي نام و نشان را دنبال ميکردم، چشمانم به قبري افتاد. شروع به کنار زدن خاکها و سنگريزه ها کردم، حالم منقلب شد. دستهاي زني از زير خاک نمايان شد و..."در اطلاعيه هاي صادره از سوي مقامات ايراني در باره اعدام زندانيان سياسي مطالب ضد و نقيض وجود داشت. در ماه آگوست، آيت الله موسوي اردبيلي رئيس شوراي عالي قضائي ظاهرا ادعا نمود که اعدام مخالفان حکومت جمهوري اسلامي متوقف خواهد شد. براساس بعضي از گزارشها در اکتبر همان سال آيت الله منتظري از اعدام زندانيان سياسي انتقاد کرد. اما ساير مقامهاي حکومت اسلامي اعدام تعداد زيادي از زندانيان سياسي را انکار کرده و اين نوع گزارشات را تبليغات و توطئه دشمنان خارجي و مخالفين جمهوري اسلامي قلمداد نمودند.زندانيان سياسي گروه گروه در دادگاههائي که هيچ يک از موازين و معيارهاي بين المللي و قضائي و حقوقي در آنها رعايت نشده محاکمه و بعضي نيز به مرگ محکوم گرديدند. زندانيان سياسي در دادگاههاي فرمايشي رژيم جمهوري اسلامي بدون شاهد و امکان دفاع از خود محاکمه ميشدند. اين محکوميتها اغلب براساس اقرار و اعترافات زندانيان در زير شکنجه صادر ميشد. به اين معنا که زندانيان را در دوران بازجوئي تحت بدترين شکنجه هاي روحي و جسمي قرار ميدادند تا آنها را وادار به اعتراف نموده و براساس اين اعترافات دروغي و اجباري آنها را به اعدام محکوم نمايند.در ماه مارس کميسيون حقوق بشر سازمان ملل طي گزارشي نگراني و تاسف عميق خود را نسبت به خشونتهاي ضد بشري در ايران ابراز نمود. نماينده ويژه سازمان ملل گزارش موقت خود را در باره وضعيت حقوق بشر در ايران در اکتبر همان سال به مجمع عمومي سازمان ملل ارائه نمود. در گزارش نماينده ويژه چنين آمده است:" گسترش موج اعدام زندانيان سياسي از ماه جولاي تا سپتامبر 1988 و نقض حقوق بشر در ايران موجبات نگراني سيستم قضائي و حقوقي بين المللي را فراهم نموده است

اين يک پرونده ملي است

2005-03-22T01:44:00.000-08:00

شماري از بازماندگان اعدامهاي گسترده سال 1367، گورستانهاي دستجمعي که عزيزانشان در آنجا دفن شده اند را ميعادگاه خود ميکنند تا در دلتنگي آنها بر مزار بي نام و نشان شان گرد آيند و سوگواري کنند. اين در حالي است که بسياري از آنها از محل دفن عزيزان خود بي خبرند اما درد مشترک مادران، پدران و کسان ديگر در اين گورستان ها مشترک پيوند خورده و گوري را به گور عزيزان آنها تبديل کرده است. در تهران اين گورستان دستجمعي خاوران نام دارد که خانواده هاي زندانيان سياسي قتل عام شده را هر از گاهي گرد هم مي آورد تا ياد و يادگارشان را پاس دارند. اين نوشتار گزارشي است که از ذهن و زبان بازماندگان کشتار بزرگ 67 از نوار استخراج شده است.
محمدرضا معيني فر زنداني سياسي پيشين اوين که چهار تن از بستگان خود را در جريان اين اعدامها از دست داده ميگويد:" در10 شهريور 1368 يعني اولين سالگرد، اعلام کردند که دهه اول شهريور يعني از 5 تا 15 را به عنوان دهه سالگرد کشتار زندانيان سياسي نامگذاري کنند. چون جمعه وسط اين دهه افتاده بود و تعداد بسياري از خانواده هاي قربانيان در آنجا (خاوران) جمع شده بودند اما با واکنش وسيع نيروهاي دولتي مواجه شدند. اين واکنش آنقدر شديد بود که تعداد بسياري از خانواده ها دستگير شدند، بسياري از مادران و پدران پير را با ضرب و شتم در خيابان مي کشاندند تا بتوانند مانع از برگزاري اين سالگرد شوند." در اين سال هدف بخش ديگري از بازماندگان اعداميان سال 1367 ملاقات با گاليندوپل فرستاده ويژه کميسيون حقوق بشر سازمان ملل بود. آنها ميخواستند شکايات خود را در مورد پرونده بستگانشان با وي در ميان بگذارند. اين ملاقات با وجود دو سفر جداگانه گاليندوپل به ايران هيچگاه صورت نگرفت. در اين مورد محمدرضا معيني فر از موانع اين ملاقاتها ميگويد:" جمهوري اسلامي بالاخره موافقت کرد که گزارشگر ويژه سازمان ملل متحد آقاي گاليندوپل به ايران بروند. من ايشان را بعد از آنکه به ايران آمدند، ديده بودم و يک نقشه مفصل خاوران و اوين را به ايشان دادم اما متاسفانه ايشان نتوانستند که آنها را ببينند زيرا رژيم موانع بسياري براي خانواده ها ايجاد کرده بود که ايشان را ملاقات نکنند. مثلا سعيد امامي يک سازماني براه انداخته بود بنام سازمان دفاع از قربانيان خشونت تا در مقابل تجمع خانواده ها ايستادگي کنند تا جائيکه افراد اين گروه به خانواده هاي قربانيان کشتار سال 67 حمله ميکردند و آنها را زير ضرب و شتم قرار ميدادند. بهر حال رژيم نگذاشت که خانواده هاي قربانيان قتل عام 67 با گاليندوپل ملاقات کنند..." در آن سال قرار بود که گاليندوپل در برنامه سفرش از گورستان خاوران بازديد کند اما با ممانعت نيروهاي انتظامي رژيم تلاش خانواده هاي قربانيان اين کشتار بزرگ را که ميخواستند گورهاي دستجمعي و بي نام و نشان شماري از اعداميان را به وي نشان دهند، بي نتيجه ماند. اما گاليندوپل از عمق فاجعه باخبر بود. او نه تنها از گورهاي دستجمعي تهران بلکه از ديگر گورهاي دستجمعي سراسر کشور خبر داشت. اين گورهاي دستجمعي که بازماندگان قربانيان زندانيان سياسي آنها را کانال مي نامند، همان گورهايي است که براي نخستين بار در يک روز تابستان در سال 67 بيش از صد تن از بستگان اعداميان که بطور اتفاقي گرد آمده بودند تا بر سر مزار بي نام و نشان عزيزانشان روند، آنها را با ناباوري کشف کرده بودند. در اين مورد مينا لبادي همسر يکي از اعداميان ميگويد:" يادمان است که در سال اول که يکسري از دوستان ما به آنجا (خاوران) رفته بودند، دستهايي از خاک بيرون بود زيرا همانروز صبح زود رژيم آنها را که در حدود 40 نفر بودند، اعدام کرده بود. آنها اين اجساد را با عجله روي هم ريخته بودند زيرا آنروز روزي بود که از قبل اعلام شده بود که خانواده ها به آنجا ميروند. بنابراين ماموران با بولدوزر زمينها را حفر کرده بودند تا اجساد را درون آن بريزند. چون عجله داشتند وقت نکردند که خوب روي آنها را با خاک بپوشانند، در نتيجه بعضي از اعداميان دستهايشان بيرون بود و لباسهايشان را ميشد از لاي خاک ديد. همانروز به همت عده اي عکسهايي هم گرفته شد. مثلا کسي از اين خانواده ها خاکهاي گوري را کنار ميزند و با اجساد اعداميان که هنوز گرم بودند، برخورد ميکند و مي بيند که سر يکي روي پاي ديگري است و... زن و مرد دستجمعي دفن شده بودند. دفعه بعد که ما آمديم روي همه اين زمينها را با سيمان پوشانده بودند." پروانه ميلاني خواهر يکي از زندانيان اعدامي از آنچه در خاوران ديده است ميگويد:" در سال 60 که زندانيان اعدامي را به اينجا مي آوردند، نيز قبرها را گود حفر نميکردند تا جائيکه بوي تعفن به مشام ما ميرسيد. آنموقع توانستيم روي اين قبرها را سيمان کنيم و ما هر از گاهي جمعه ها به خاوران ميرفتيم اما وقتي که کشتار زندانيان 67 انجام گرفت و ما طبق معمول به آنجا رفتيم، ديديم که بولدوزرها انداخته اند و آن سيمان کاري را که ما انجام داده بوديم، خرد کرده بودند، بطوريکه سيمانها در محوطه پراکنده بودند و زمين هم کاملا مسطح شده بود. حالا اينکه آيا اين بولدوزرها آمده اند و با چنگک هايشان زمين را عميقتر کرده اند و جنازه ها را و استخوانها را دوباره و عميقتر دفن کرده اند يا نه، ما نميدانيم زيرا هيچکدام از قبرها را ما نشکافتيم تا ببينيم که اينها واقعا اين کار را انجام داده اند يا نه." از جمله ديگر اقدامات خانواده هاي قربانيان زندانيان سياسي سال 67 گرد آمدن آنها در برابر وزارت دادگستري در 5 ديماه 67 بود زيرا ميخواستند بدانند که چرا وابستگان آنها که تعدادي دوره محکوميت خود را گذرانده بودند و بسياري در حال گذراندن بودند، اعدام شده اند. اين گردهمايي با واکنش شديد نيروهاي اطلاعاتي و انتظامي مواجه شد و موجب گرديد که تجمع آنها بدون نتيجه پايان پذيرد. به گفته يکي از بستگان اعدامي آن سال، چندين بار خانواده هاي اعداميان هر اقدامي که براي تجمع و گردهمايي در خاوران ميکردند، با خشونتهاي گروههاي فشار روبرو ميشدند اما با گسترش جنبش مردمي، رفته رفته اينگونه اعمال و رفتارهاي خشونت آميز، کمتر شد. تا جائيکه شماري از خانواده ها توانستند نامه اي خطاب به محمد خاتمي رئيس جمهوري اسلامي بنويسند. پروانه ميلاني که شخصا اين نامه را تحويل دفتر رياست جمهوري داده بود، چنين ميگويد:" نامه اي که ما به آقاي خاتمي نوشتيم حدودا قبل از حمله به کوي دانشگاه يعني 18 تير 78 بود. بعدها به ما گفتند که ايشان يعني خاتمي ذيل نامه نوشته است که آن موضوع در شوراي امنيت ملي مطرح شود اما ما نه بطور مستقيم و نه غير مستقيم هيچ خبري از چگونگي آن نداريم. به ما جواب خاصي ندادند و هيچ اقدامي هم نکردند. ما آنچه که در نامه نوشته بوديم، اين بود که از خاتمي خواهش کرديم که اين گورستانهايي که براي ما بوجود آورده اند و طبعا بايد مسوول اداره و متولي آنها در هر شهر و استاني باشند، يکسري تسهيلات و امکانات در اختيار ما (خانواده ها) بگذارند. زيرا ما در حقيقت از امکانات بهائيان استفاده ميکرديم، چون اين گورستان در اصل به آنها داده شده بود اما بعدها در ضلع جنوبي اين گورستان چپي هائی را که اعدام ميکردند در آنجا دفن ميکردند. ما از خاتمي خواستيم که حداقل به ما اجازه برگزاري مراسم و يا گذاشتن سنگ روي قبرها داده شود اما تا به امروز هيچ خبري نشده است." عليرغم اينکه هنوز پاسخي به نامه بستگان اعداميان سال 67 از طرف رئيس جمهوري داده نشده است، اما شماري از خانواده ها ميگويند که از فشارهائي که بر آنان وارد ميشده کاسته شده است. اما زمانيکه خانواده ها ميخواهند کوچکترين نشاني روي قبرهاي فرضي فرزندان خود بگذارند، با مقاومت عناصري که همان گروههاي فشار هستند روبرو ميشوند. پروانه ميلاني ميگويد:" سال گذشته چند نهال کوچک کاج که جلب نظر نيز نميکرد را آنجا در خاوران بطور پراکنده کاشتيم تا ببينيم آيا هنوز از طرف رژيم مي آيند و آنها را ميکنند يا نه، متاسفانه اين کار را کردند و به جاي کاجهاي کوچک چماقهايي را در آنجا قرار داده بودند." يک نگراني ديگر در خانواده هاي اعداميان سال 67 وجود داشت و آن اين بود که بخشي از گورستان خاوران که متعلق به بهائيان است در حال گسترش ميباشد و آنها نگران آن بودند که ممکن است که اين گسترش قبرها باعث شود که قبرهاي بي نام و نشان اعداميان از بين برود. يکي از وابستگان اعداميان 67 در اين مورد ميگويد:" ما اين نگراني را با بهائيان در ميان گذاشتيم و نتيجه آن شد که يک خط سفيد روي ديوار بدين معنا کشيدند که از رديف 33 به بعد تماما به اعداميان ما است، البته اينها گفتند که احيانا اگر قبري را حفر کردند و به جنازه اي برخورد نمودند، از آن صرفنظر ميکنند." آندسته از همسران و بازماندگان زندانيان سياسي سال 67 که از ايران مهاجرت کرده اند، به گونه اي ديگر با فاجعه کشتار بزرگ روبرو شدند. مينا لبادي همسر يکي از زندانيان سياسي 67 که همراه با فرزندانش مقيم استکهلم است، در اين مورد ميگويد:" وقتي ماه شهريور فرا ميرسد، نميدانم چه بايد کرد. گاهي اشک ناخودآگاه پهنه صورتم را ميپوشاند، هنوز اعدام همسرم برايم غير قابل باور است. هنوز با گذشت مدت زمان بسيار نتوانسته ام با اين موضوع برخورد کنم." مينا لبادي هنوز ميخواهد بداند که همسرش در کجا دفن شده و از اينکه پزشکي قانوني گواهي مرگ همسر اعداميش را به رسميت نشناخته است، رنج ميبرد. او ميگويد:" هيچگاه جسد همسرم را به چشم نديده ام و هيچ مدرک قانوني دال بر اعدام او وجود ندارد. فرزندانم هر از گاهي از مرگ پدر ميپرسند، براي آنها مشکل است که باور کنند پدرشان اعدام شده است. دختر 11 ساله ام هنوز پدرش را از من ميخواهد و پذيرفتن اينکه پدر ندارد برايش سخت است." بخاطر همين شک و ترديدها است که مينا لبادي خواستار روشن شدن حقيقت در باره اعدام همسرش شده است. او مي افزايد:" خواستم چه بود؟ ميخواستم شوهرم زنده بالاي سر بچه هايش باشد، ميدانستم که اين خواست من هيچوقت برآورده نميشود. رژيم هم اگر ميخواست به درخواست من اعتنا بکند که او را مانند ديگران نميکشت و حالا تنها خواسته ام اين است که بايد اين جنايت بزرگ افشاء گردد. (راز) اين پرونده بايد برداشته شود تا بدانيم که چرا و براي چه اينها را توي گورهاي دستجمعي خاوران و ديگر نقاط کشور ريختند." پروانه ميلاني ميگويد:" اين پرسش که زندانيان سياسي به چه گناهي اعدام شده اند يک پرسش است و اينکه چه عواملي زمينه ساز چنين اعدامهايي بوده اند پرسش ديگري است." بديهي است آيت الله حسينعلي منتظري بخشي از اين سئوالها را در کتاب خاطراتش پاسخ ميدهد، اما بايد اذعان کرد که آنچه در خاطرات او بازتاب يافته است و آنچه که خانواده هاي قربانيان سال 67 بازگو ميکنند فقط گوشه اي از حقيقت اين کشتار بزرگ را روشن ميکند و به هيچ وجه افکار عمومي جامعه و سازمانها و کميته هاي دفاع از حقوق بشر را ارضاء نميکند. دکتر عبدالکريم لاهيجي نائب رئيس فدراسيون جوامع دفاع از حقوق بشر خواستار تشکيل يک کميته حقيقت ياب است و ميگويد که " آنچه که ما درخواست ميکنيم اين است که بايد يک روزي در ايران يک کميته تحقيق و حقيقت ياب بوجود آيد، مثل آنچه که در آفريقاي جنوبي پس از سقوط نظام آپارتايد و به همت نلسون ماندلا بوجود آمد. در اين کميته مشخص خواهد شد که اين جنايات در چه شرايطي و بوسيله چه کساني انجام گرفته است. بديهي است در آن زمان هم متهمين بايد حاضر شوند و هم مدعيان خصوصي و خانواده هاي بازماندگان کسانيکه کشته شده اند." علاوه بر آقاي لاهيجي فعال حقوق بشر در پاريس، محمدرضا معيني زنداني پيشين رژيم جمهوري اسلامي که چهار عضو خانواده اش منجمله برادرش را در جريان اعدامهاي گسترده سال 67 از دست داده است نيز خواهان روشن شدن حقيقت است، او در اين زمينه ميگويد که " پرونده اين اعدامها تنها به خانواده هاي قربانيان مربوط نيست بلکه با سرنوشت جامعه ايران گره خورده است. من تاکيد ميکنم اين فاجعه يک فاجعه ملي است و قتل عام زندانيان سياسي سال 67 يک پرونده ملي ميباشد

گلزار خاوران

2005-02-02T03:58:00.000-08:00

در چهارده کيلومتري شرق ميدان خراسان، چهارديواري متروک و مخروبه اي با دو نام قراردارد که يادآور فاجعه اي بس دردناک و فراموش نشدني است. نام مردمي اين تکه پاره، گلزار خاوران است و نامي که رجاله هاي رژيم در اسناد خود به ثبت رسانده اند کفر آباد ميباشد. اين قطعه زمين با وجود اينکه هيچ گياهي در آن حق روئيدن ندارد، آبادتر، سرسبزتر و زنده تراز هر زميني است که گورستانش نام نهند. اين تکه پاره همواره زائراني از راه رسيده دارد، مادران و پدران پير و خميده دست در دست نوادگانشان در گوشه و کنار اين چهار ديواري در آمد و شد هستند. آنان پنداري در اين فضاي خشک و تفتيده بدنبال نام و نشاني آشنا و رمزگونه ای ميگردند. زيرا هرازگاهي مشتي از خاک را بدست ميگيرند و ميبويند تا شايد شميم عطرآگين فرزندان خود را در آن بيابند و اگر چنين حسي سراغشان آمد آن نقطه را گور خيالي آنها فرض ميکنند و به مخيله شان ميسپارند. سوخته دلان اين دشت غريب به ستم دريافته اند که نبايد سنگي به يادگار بنا کنند و گلي به يادبود بکارند و يا حتا ضجه اي در انده داشته باشند. زيرا بارها و بارها گلي را که آورده بودند و سنگي را که نام فرزندشان بر روي آن حک شده بود، بهانه هاي شد در دستان پليد دژخيمان "ام القرا" رژيم تا مغول وار خاک اين چهارديواري را با خيش نفرت خويش شخم زنند و به توبره کشند. بارها تصوير مادري که در وسوسه بوئيدن جوانش به کندن زمين دست زده است و پدري که در جستجوي يافتن رازهاي درون خاک به کاوش پرداخته است و همسري که در حسرت غمگينانه خويش مات گريسته است و نگريستن کودکان حيرت زده به زارگريستن هاي پنهان آنان،بر زمين کبود و ناهموار گورستان نقش بسته است. صاحبان آشناي اين زمين با قرارهاي قلبي و عاطفي شان، هر پنجشنبه شب خود را به وعدگاه ميدان خراسان ميرسانند تا بگونه اي گروهي به ميعادگاه خاوران آيند و اگر خفاشان پاسدار شب در جاده خراسان آنان را وارسي نکنند و گلهايشان را پرپر نگردانند و گلابهاي معطرشان را نشکنند اين صاحبان عزاي ابدي، ميتوانند گلها را روي نقشهاي ذهني خاک گورستان بگذارند و گلابها را بر سنگهاي مرمرين خيالي خود بپاشند. يکبار مادري نهال سبزي را پنهان از چشمان دژخيمان "مدينه النبی"، در زير چادر سياه خود پنهان کرده بود تا در نقطه خيالي گورستان که ميپنداشت پيکر به خون خفته دختر جوانش آنجا دفن است، بکارد و با اين اميد که آن نهال سروي شود و نشاني گردد براي نوادگانش در زيارت فرداها. اما کفتارهاي رژيم که همواره در لباسهاي شخصي در گورستان پرسه ميزنند، تاب نياوردند و به بولدزرهاي کميته خاوران خبر روئيدن سرو را دادند. در چشم بهمزدني بولدزرها از راه رسيدند و به بهانه طراوت سرو ناز، زمين گورستان را شخم زدند. در آميختگي نعرهاي پاسداران و فرياد کودکان و آه وناله مادران و اشگ ريزان پدران، در فضائي گرد و خاک آلود، همه را ازگلزار بيرون ريختند. زهي خيال باطل، حاکميت پست و پليد غافل از آن است که در قاب خاطرها و يادها و ديدگان کودکان، تصوير هزاران هزار سرو سهي نقش بسته است تا در دادخواهي فردا و برپائي محکمه مردمی شاهد باشند

پايان انتظار

2005-01-29T14:49:00.000-08:00

روزها و هفته ها و ماهها، خانواده هاي زندانيان سياسي، پشت در زندانها در انتظار ايستادند، براي کسب خبر از جگرگوشه هاشان.چه خواهش ها و تمناها که نکردند، چه خفت و خواري ها که نکشيدند و چه بيم ها و اميدها که از سر نگذراندند.در کابوس مرگ و زندگي زيستند و به اين دل خوش ساختند که مقامات زندان پول و ثروتي که براي عزيزانشان آورده بودند را بگيرند و رسيد تحويل شان بدهند. آنچه تحويل گرفتند - يا بعنوان مثال آنچه اهالي سلطنت آباد تحويل گرفتند - يادداشتي بود به اندازه پاکت سيگار باز شده، شبيه اسکناس ده توماني. با اين مضمون: " برادر... خواهشمند است در ساعت ... روز... در کميته سلطنت آباد حضور به هم رسانيد. کميته سلطنت آباد." (41) اهالي تهران پارس، نازي آباد و ساير محله هاي تهران همين يادداشت را به امضاء و نشاني محله خود دريافت کردند. و اين در هفته اول ماه آذر بود و به اين ترتيب در" روز موعود در جلو کميته هاي " گل صحرا" (جاده ساوه)، کميته زنجان (خيابان زنجان)، کميته خاوران ( نزديک گلستان خاوران)، کميته نازي آباد، کميته تهران پارس و... از ساعت 6 صبح غلغله بود. مراجعه از ساعت 9 صبح آغاز شد. بعضي با خود سند خانه نيز آورده بودند، شايد که براي آزادي عزيزان شان ضمانت باشد. ساعت 9 در کميته " گل صحرا" اولين نام را خواندند. مدتها انتظار، نگراني و در آخر يک تن. فقط يک تن با يک ساک، ساک دوم سهم يک پدر شد ... ساک سوم ... ساک چهارم ... 4500 ساک با لباس تنها از يک کميته، تنها در يک روز ..." (42) واز اينجاست که حرکت خانواده هاي زندانيان سياسي آغاز ميشود. تحصن در برابر کاخ دادگستري، گردهمائي در برابر دادستاني، برگزاري مراسم براي دادن طومار اعتراض با 370 امضاء به کميته حقوق بشر ملل متحد، تماس با خارج از کشور و... جامع مهاجرين و تبعيديان ايراني هم که نسبت به نيمه ديگر وجود خود حساس است، پاسخگوست: تماس با کميته هاي حقوق بشر، جامعه هاي دفاع از زندانيان سياسي، احزاب ترقي خواه و بسيج افکار عمومي و روشنگري در باره " فاجعه ملي" که در حال تکوين بود. سرانجام به واکنش اروپائي ها و آمريکائي ها منجر ميشود، در 21 مهرماه، پارلمان اروپا با تصويب قطعنامه اي در مورد نقض حقوق بشر در جمهوري اسلامي ايران، از دولت ايران ميخواهد که هيئتي به منظور بررسي وضعيت زندانها عازم ايران شود. 18 آذرماه، پارلمان آلمان قطعنامه اي تصويب ميکند که در آن نقض حقوق بشر توسط جمهوري اسلامي به شدت مورد انتقاد قرار گرفته. پاسخ سرجنبانان حکومت و دست اندرکاران جنايت بزرگ به موج اعتراض ها چند پهلوست و فريبکارانه، چه، به شکلي مي پذيرند که جز اسراي نظامي مجاهدين، ديگراني هم اعدام شده اند. اما آن ديگران را " منافق" قلمداد ميکنند. دو نمونه اي که مي آوريم روشنگر است: آيت الله خامنه اي در جلسه پرسش و پاسخي در دانشگاه تهران، در پاسخ دانشجوئي که گويا از هواداران آيت الله منتظري است و مي پرسد: علت بي توجهي کامل جمهوري اسلامي به مسائل حقوق بشر و اجازه ندادن به کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل براي بررسي اين مسئله چيست و علت اعدامهاي مشکوک در ايران... مي گويد: " اين سئوال لحن همان سئوال راديوهاي بيگانه را دارد... و اما اعدامها، اعدامهاي دسته جمعي در ايران، درست همان تاثيري را که راديوهاي بيگانه مي گذارد، ما در جمهوري اسلامي مجازات اعدام داريم " (43) علي اکبر هاشمي رفسنجاني هم اين چنين اظهار نظر ميکند: اين تبليغات کذب و عجيب و غريبي که در اروپا و کشورهاي غربي منافقين راه انداخته اند که چند هزار نيروي اينها در ايران اعدام شده است، براي اين است که افرادي را که در جريان عمليات مرصاد از دست داده اند، دنيا را توجيه کنند... سرکوب بايد مخصوص عناصر اصلاح ناپذير باشد. در تمامي دنيا هميشه انسانهائي هستند که هيچ راهي جز سرکوب آنها نيست. آنها را ما بايد سرکوب کنيم. اين حالت وحشت بايد براي انسانهاي خائن و ناصالح باشد." (44) و حالت وحشت را به خانواده کشتار شدگان هم تعميم دادند و ضرب و شتم اين داغ ديدگان بي پناه را در دستور گذاشتند، که يک چندي کارگر نيفتاد. خانواده هاي دردمند، حرف داشتند و پرسش هاي بي پاسخ. حرفها و پرسش هايشان را به اين ترتيب در برابر رفسنجاني قرار دادند. در نامه اي سرگشاده: " بالاخره بعد از چند ماه انتظار، درهاي زندان گشوده شده، وليکن ما حتي نتوانستيم همسران، پدران، فرزندان و عزيزان خود را بر سر گورهاشان ملاقات کنيم. جمهوري قاتل شما نه تنها کمر به قتل همگاني زندانيان بسته، بلکه از اعلام محل دفن آنها خودداري کرد و در موارد متعددي با گرفتن تضمين و تعهد مالي از برگزاري مراسم يادبود و ختم براي قربانيان اين فاجعه توسط بستگانشان، يعني ابتدائي ترين حقوق هر انسان، ممانعت جدي بعمل آورد. اين هديه شما به مناسبت پايان يافتن جنگ خانمانسوز هشت ساله و در آستانه پيروزي انقلاب به مردم زجر ديده و خانواده هاي زندانيان سياسي بود." و در پايان، از رفسنجاني مي پرسند: "1- به چه جرمي آنها را به قتل رسانديد؟ 2- آنان در چه دادگاهي، توسط کدام هيئت منصفه و بر طبق کدام قانون مدني جملگي محکوم به اعدام شدند؟ 3- چرا و به کدام دليل زندانياني که در " دادگاههاي شرع" جمهوري اسلامي مدتها بود که محکوم شده بودند و مدت محکوميت خود را مي گذراندند، به يک باره ظرف دو تا سه ماه پشت درهاي بسته تيرباران شده اند؟ 4- چرا از انتشار اخبار تعداد واقعي قربانيان اين قتل عام در مقابل مردم و افکار عمومي خودداري مي کنيد و به سئوالهاي صريح مردم و خانواده هاي زندانيان سياسي جوابهاي سربالا مي دهيد؟"(45) هيچيک از سران جمهوري اسلامي تاکنون پروا نکرده که به اين پرسشها پاسخ دهد. پرونده کشتار بزرگ زندانيان سياسي ايران، پرونده اي گشوده است و هنوز حرف آخر گفته نشده است

شمارکشته شدگان

2005-01-25T02:38:00.000-08:00

همه بندها، درهمه زندانها دچار چنين " خانه تکاني" و " تخليه اي" شدند. گزارش زندانياني که از اين مهلکه جان سالم بدر برده اند حکايت از آن دارد که تنها دو تن از بند محکومين ابد زندان اوين در " کشتار بزرگ" سر به نيست نشدند و از سيصد زنداني بند 3 گوهر دشت، جز بيست نفري بر جا نماندند.(37) در زندان شهرستانها (مشهد، کرمانشاه، ورامين، شيراز، اصفهان، ملاير و...) هم همين قاعده کم و بيش حکم فرما بود. مي گوئيم کم و بيش، چه، سياست سکوت مطلق حکومت در مورد اين جنايت، سرباز زدنش از دادن هرگونه خبر و جلوگيري از ورود هر هيئت بين المللي براي بازرسي از زندانها و... بررسي آنچه بر سر زندانيان سياسي آورده بودند و برآورد دقيق کشته شدگان ... اگر نگوئيم ناممکن، دست کم سخت دشوار ساخته، هم از اين رو، برآورد ماندگان هر بند نسبت به شمار رفتگان، مناسب ترين و معتبرترين شيوه ي محاسبه ميشود. اما اين شيوه بري از بي دقتي و نارسائي نيست. ماندگان، در بهترين حالت، با حدس و گمان از حدود شماررفتگان آگاهي مي دهند. آنهم به تقريب، يا تخمين، و تخمين قربانيان " کشتار بزرگ" بسي گوناگون است. از پنج هزار نفر شروع ميشود و به دوازده هزار نفر مي رسد. چه بسا به دليل همين اختلاف و آمارهاي جسته و گريخته است که "عفو بين الملل" از " چندين هزار نفري که اعدام شده اند" سخن گفته و از دادن آمار دقيق خودداري کرده است. (38) با اينحال " کانون حمايت از زندانيان سياسي ايران - داخل کشور" که از دل مبارزه ي خانواده زندانيان سياسي در ماههاي هولناک تابستان و پائيز سر برآورد، درست يک سال پس از " کشتار بزرگ" و در مهرماه 1368، فهرست نام 1345 قرباني "فاجعه ملي" را فاش ساخت و اعلام داشت که هنوز نتوانسته به نام " بسياري از شهداي به خون خفته خلق" دست يابد. (39) اندک زماني پس از انتشار اين فهرست، يکي از روزنامه هاي اوپوزيسيون در اروپا هم به انتشار فهرست 1387 نفره اي از زندانيان جان باخته اقدام کرد. اما اين روزنامه هم هشدار داد که فهرست " هنوز بسيار ناکامل و ناکافي است و چه بسا به دلايل محدود بودن امکانات تحقيق، با نادرستي هائي نيز همراه باشد." (40) اعدام مخفيانه، انتقال مخفيانه جسدها به گورستان، دفن مخفيانه به خون خفته گان در گورهاي جمعي، آنهم در شرايط حکومت که استبداد مذهبي، هرگونه کوششي را براي دست يابي به شمار دقيق و درست جان باختگان، ناممکن ميکند. نبايد فراموش کرد که حکومت ماهها کشتار زندانيان را از خانواده آنها نيز پنهان کرد

اجراي حکم

2005-01-18T21:08:00.000-08:00

ملاک و معيار البته در کار بود. گويا بنا را بر اين گذاشته بودند که هر زنداني مردي که استقلال شخصيت و انديشه داشته و حاضر نبوده در برابرشان سر تسليم فرود آورد و در خدمت شان قرار گيرد را سر به نيست کنند. در مورد زنان، اما انگار به اين نتيجه رسيده بودند که جز جان زن مجاهد را نگيرند و روح زن مرتد و مارکسيست را در هم شکستند و در اين راستا، همزمان در زندان زنان و مردان - چه اوين و چه گوهر دشت - مقررات يکساني را برقرار ساختند. در روز هفتم مرداد ماه، تلويزيون ها را از اتاق ها بردند، ديگر روزنامه ندادند: هواخوري را هم تعطيل کردند.(27) ملاقات ها هم تا " اطلاع ثانوي" قطع شد. ديگر حتي بيماران را هم به بهداري نمي بردند.(28) شنبه هشتم مردادماه دادگاهها به کار افتادند. با مجاهدين آغاز کردند. زن و مرد، آنها را با چشم بند از بند بيرون مي بردند. در راهروها به صف ميکردند. تک به تک به درون اتاقي هدايت ميکردند که محل " دادگاه " شان شده بود و قرارگاه نيري و اشراقي و رئيسي و پورمحمدي، سپس پرسش هايشان را پيش مي کشيدند. از اين دست: " منافقين را قبول داريد يا نه؟ حاضر به انجام مصاحبه در جمع زندانيان و محکوم کردن سازمان هستيد يا نه؟" و غيره... نمونه اي از پرسش و پاسخ ها را آيت الله منتظري در نامه دومش به خميني آورده: " سه روز قبل، قاضي شرع يکي از استانهاي کشور مي گفت: مسئول اطلاعات يا دادستان - ترديد از من است - از يکي از زندانيان براي تشخيص اينکه سر موضع است يا نه، پرسيد: تو حاضري سازمان منافقين را محکوم کني؟ گفت: آري، پرسيد: حاضري مصاحبه کني؟ گفت: آري، پرسيد: حاضري براي جنگ با عراق، جبهه بروي؟ گفت: آري، پرسيد: حاضري روي مين بروي؟ گفت: مگر همه مردم حاضرند روي مين بروند ... گفت: معلوم ميشود تو هنوز سر موضعي و با او معامله سر موضع انجام داد..." (29) کيفر سر موضعي ها اعدام بود. بي برو برگرد. اما پس از اجراي حکم اعدام به آنها اجازه مي دادند وصيت نامه شان را بنويسند: "... بعداز ظهر، يکي از بچه ها که سلول هاي روبرو را چک مي کرده، متوجه شده که از پنجره يکي از سلول هاي مقابل، يک نفر در حال زدن مورس ... مي باشد ... پيام کوتاه بود و گويا ..." در بيدادگاه هيئت عفو رژيم به اعدام محکوم شدم و تا چند دقيقه ديگر اعدام ميشوم، مرا براي نوشتن وصيت نامه آورده اند." (30) وطرفه اينکه اعدامها را با اعدام زنان مجاهد آغاز کردند و "... در اولين قدم ... تمامي زنان مجاهد جز يک نفر را که در انفرادي به سر ميبرد، اعدام کردند..." (31) و کشتاري که در اين روز هشتم مرداد آغاز شد و در فرداي آن روز و در فرداهاي ديگر ادامه يافت، مرداد را به ماه قتل عام مجاهدين در بند، بدل ساخت و "... زندانيان کمونيست که در بندهاي جداگانه بودند، بي خبر از کشتار زندانيان مجاهد در پي راهي بودند تا بتوانند از اوضاع غيرعادي سر در بياورند، زندانيان بند 7 گوهردشت از لاي نرده هاي بند، داوود لشگري را ديده بودند که با فورقون طنابهاي زيادي را به ساختمان هاي سوله محوطه زندان حمل ميکند و روزي ديگر زندانيان بند 8 انبوهي دمپايي را در محوطه ديده بودند که روي هم تلنبار شده و روز ديگري کاميوني را مي بينند که روي آن چادر کشيده شده و چند پاسدار براي محکم کردن طنابهاي چادر روي کاميون راه مي روند و انگار که محموله گوشتي زير چادر باشد، زير پاي آنان لرزان بود. روزي، زندانيان بند شش از لاي نرده هاي هواخوري خود عده اي زنداني را ديده بودند که به صف ايستاده اند تا از دستشوئي هواخوري استفاده کنند. پنج پاسدار و داوود لشگري مسئول سرکوب زندان گوهردشت، به طور غيرطبيعي آنها را محاصره کرده بودند. از لاي نرده ها مي شد صورت زندانيان را از زير چم بندشان تشخيص داد. آنها با رنگ پريده و با سيمائي گرفته به نوبت ايستاده بودند. در بين زندانيان بند 6 زمزمه هائي در گرفته بود:" اعدامي ها هستند"! و تنها زندانيان فرعي 20 بودند که به خاطر موقعيت بندشان، از لاي نرده هاي مستراح شان به وضوح ديده بودند که پاسداران اجساد زندانيان اعدام شده را به کاميون ها حمل ميکنند." (32) و سرانجام نوبت به زندانيان کمونيست رسيد که " قلع و قمع" شوند و اين در پنجم شهريور بود. اسم شماري را ميخواندند، از آنها ميخواستند چشم بندشان را بر چشم زنند، از بند خارج شوند و در راهروها به صف ايستند. " تک تک بچه ها را به درون يکي از اتاقهاي فرعي بند روبرو مان ميبردند، در آنجا داوود لشگري به همراه چند پاسدار نشسته و مشغول سئوال و جواب بودند. هر يک از بچه ها را که اظهار ميکردند مسلمان نيستند و نماز نميخوانند در سمت چپ راهرو مي نشاندند و هر يک از آنها را که اظهار ميکردند مسلمانند در سمت راست راهرو مي نشاندند و آنهائي را که در قسمت راست راهرو نشانده بودند در صورتيکه حاضر به نماز خواندن نبودند به فرعي ها و يا انفرادي ها ميبردند تا با زدن کابل آنها را وادار به نماز خواندن بکنند، براي هر وعده نماز 20 ضربه، صبح و ظهر و شب و کساني را که حاضر به نماز خواندن بودند به بند هشت مي بردند و بچه هائي را که در سمت چپ راهرو نشانده بودند، دسته دسته به قسمت طبقه اول (قسمت اداري زندان گوهر دشت که در آن دفتر رياست و دفتر مدير داخلي زندان و... قرار داشت) ميبردند و در آنجا در يک اتاق در مقابل اشراقي همين سئوال و جواب را مجددا تکرار ميکردند ..." (33) و پرسشهاي ديگري چون " سازمانت را قبول داري؟ مصاحبه ميکني؟ همکاري اطلاعاتي ميکني؟ و..." در اين مرحله هم اگر پاسخ زنداني منفي بود، او را در سمت چپ در ورودي اتاق مي نشاندند و سپس هر چند نفر را با هم به مسلخ مي فرستادند. از هر گروه و سازمان و حزب دست چپي، از پيکار، رزمندگان، اتحاديه کمونيستها، رنجبران، کومله، اتحاد مبارزان کمونيست (سهند)، وحدت کمونيستي، فدائي (اقليت)، راه کارگر، فدائي (اکثريت) و حزب توده که وقتي: "... به حسينيه براي دار زدن برده مي شوند، گروهي مي گريند، گروهي دشنام مي دهند و همه مي لرزند، اما لرزش خود را مخفي ميکنند. برخي لبخند مي زنند. نوميدانه، و انتظار لحظه آخر را ميکشند. بعضي از نگهبانها در اجراي حکم اعدام با هم رقابت ميکنند تا ثواب بيشتري ببرند. گروه کمتري از آنها از مشاهده اين همه جسد احساس بي تابي و درد ميکنند، برخي از زندانيان مي جنگند، حمله ميکنند و به شدت کتک ميخورند. مراسم اعدام به سرعت اجراء مي شود. آخرين ضجه هاي مرگ خاموش ميشود." (34) مسلخ در گوهر دشت، سالن آمفي تئاتر و کارگاه توابين بود، و در اوين، حسينيه و سالن تمرين تيراندازي. هم از اين رو، در گوهردشت بيشتر زندانيان را به دار آويختند، در حاليکه در اوين تيرباران مبارزين شکل رايج کشتار بود. (35) جسد مردان حلق آويز شده را پيش از بيرون فرستادن از زندان، براي شکنجه ي زنان چپ به کار گرفتند، با همان هدف خرد کردن و در هم شکستن شان. " جواب نه براي نماز خواندن حکم تعزير را داشت ... همه را پنج بار در راهرو آسايشگاه شلاق مي زدند. يک نفر خودکشي کرده بود و چند نفر هم اقدام به خودکشي کرده بودند، ولي موفق نشده بودند. هر کس نماز خواندن را ميپذيرفت، بعد از چند روز به بند برش مي گرداندند، جيره شلاق براي کسانيکه نمي پذيرفتند نماز بخوانند، بيست و پنج روز ادامه داشت. همه به شدت زخمي شده بودند. گفته بودند همه شان را اعدام ميکنند ... صداي شلاق خوردن بچه ها در وعده هاي نماز، ديوانه ام ميکرد. يکبار من و چند نفر ديگر را براي اعدام نمايشي بردند. يک بار ما را به بيشه اي در اوين بردند و گفتند چشم بندهاي مان را برداريم. تعداد زيادي را روبروي ما دار زده بودند و ما را مجبور ميکردند به آنها نگاه کنيم ... بلاتکليفي و آشفتگي بند، چهار ماه ادامه داشت. تنها پس از برقراري مجدد ملاقاتها و تماس با خانواده ها بود که عمق فاجعه برايمان روشن شد. تنها از بند ما حدود 1200 نفر اعدام شدند

حکم امام

2005-01-14T16:28:00.000-08:00

آري وضع کاملا غيرعادي شده بود چه، آيت الله خميني فرصت را براي به اجراء گذاشتن برنامه اي که مراحل تدارکاتي اش به پايان رسيده بود، مناسب و مغتنم ديده و حکم کشتار زندانيان سياسي را داده بود. حکمي که هرگز علني نشد (اين حکم در کتاب خاطرات منتظری ذکر شده است. ويراستار) و هرگز هم کسي از کسان حکومت در باره اش چيزي نگفت الا آيت الله منتظري او که کشتار زندانيان را به مصلحت اسلام و انقلاب و کشور و حيثيت ولايت فقيه و حکومت اسلام" (20) نمي دانست، در همان مرداد خونين و براي " رفع مسئوليت شرعي از خود" (21)، يعني در اوج کشت و کشتار سه نامه خصوصي به "امام" نوشت که زود عمومي شد. "... راجع به دستور حضرت عالي مبني بر اعدام موجود در زندانها: اعدام بازداشت شدگان حادثه اخير را ملت و جامعه پذيراست و ظاهرا اثر سوئي ندارد ولي اعدام موجودين از سابق در زندانها: اولا در شرايط فعلي حمل بر کينه توزي و انتقامجويي ميشود و ثانيا..." (22) نيز اولين بار با همين نامه ها بود که آگاه شديم آيت الله خميني، نيري - از سردمداران هيئت موتلفه - را به سمت قاضي شرع دادگاههاي فرمايشي گمارده و از او خواسته که به فوريت به امر " ضد انقلاب" رسيدگي کند و اعدامي ها را تعيين و باز با همين نامه ها بود که به هويت ساير اعضا هيئت مسئولين اين دادگاهها پي برديم و هنگاميکه هيچ خبري از درون زندانها به بيرون درز نميکرد، دريافتيم که اشراقي در سمت دادستاني، رئيسي در مقام معاونت دادستاني و پور محمدي به عنوان نماينده وزارت اطلاعات در اوين براي اجراي احکام اعدام تقلا ميکنند(23) و اينکه براي تعيين حکم، ملاک اتفاق نظر قاضي و دادستان و مسئول اطلاعات نبود و اکثريت آراء بود.(24) بعدها و پس از آنکه تماس زندانيان با بيرون برقرار شد، به جرئيات کارکرد آن بيدادگاهها هم پي برديم و دانستيم به چه ترتيبي حکمهاي اعدام را صادر کردند. " در تشخيص اينکه چه کسي بايد اعدام شود، بازجوها، رئيس و معاونها و دادياران زندان هم علاوه بر آن سه نفر نظر مي دادند. حتي پاسدارها هم مي توانستند در تفکيک افراد نافذ باشند. کافي بود که آنها گزارشي به رئيس زندان بدهند تا او هم قبل از ورود به اتاق، نيري را بپزد تا حکم اعدام بنويسد."(25) در باره جريان دادرسي، تنها نکته اي که از همان آغاز روشن بود اين بود که قربانيان، چه چپ ها و چه مجاهدين، جملگي کساني هستند با پرونده محکوميت قطعي يعني کساني که پيشتر محاکمه شده و حکم گرفته و دوران محکوميت خود را مي گذراندند که يا نزديک به پايان بود و يا به پايان رسيده بود. اين نکته هم در نامه منتظري خطاب به قاضي شرع، نيري آمده است: " وانگهي اعدام آنان بدون فعاليت جديد، زير سئوال بردن همه قضات و همه قضاوتهاي سابق است. کسي را که به کمتر از اعدام محکوم گرديده، به چه ملاک اعدام مي کنند

زمينه ها

2005-01-12T02:50:00.000-08:00

اينکه مي دانيم که تغيير و تحولاتي که از ماههاي آغازين سال 1364 در سياست گذاري هاي زندان پديد آمد و باني اش آيت الله منتظري بود و بارزترين نمودش برکناري اسدالله لاجوردي از رياست دادستاني انقلاب اسلامي و کاهش فشار بر زندانيان سياسي، دل پسند شماري از سران حکومت - به ويژه آيت الله خميني - نبود و دست کم از ميانه سال 1365، مخالفت خواني به جاهاي باريک رسيده بود. اين راز اگر درآن زمان بر کسي جز کار به دستان حکومت آشکار نبود، پس از خلع آيت الله منتظري از مقام "جانشين رهبري" از پرده بيرون افتاد. درست دو سال پيش از کشتار زندانيان سياسي، آيت الله خميني به آيت الله منتظري نوشته بود:" تقاضا ميکنم با اشخاص صالح آشنا به امور کشور مشورت نمائيد. پس از آن ترتيب اثر بدهيد تا خداي نخواسته لطمه به حيثيت شما که برگشت به حيثيت جمهوري اسلامي است نخورد. آزادي بي رويه چند صد منافق به دستور هيئتي که رقت قلب و حسن ظن شان واقع شد، آمار انفجارها، ترورها و دزدي ها را بالا برده است."(12) همين نکته از زبان اسدالله لاجوردي، جلاد اوين هم به گوش رسيد. . !" (13) مورد نظر و خطاب اسدالله لاجوردي، منتظري بود که از نيمه دوم سال 1366 موقعيتش در هرم قدرت سست شد، در تصميم گيري ديگر به بازي گرفته نشد و نقطه نظرات و پيشنهاداتش از گردونه خارج شد (14) و اين در باره ي سياست گذاري هاي زندان نيز صدق ميکند و رو آوردن به سخت گيري و روي کار آوردن دوباره ي لاجوردي. نيز به عمد و زيرکي واژه ي منافق را جاي کلمه مخالف نشاندند و به تب ضد منافق دامن زدند. چه، ميدانستند زير اين نام تبهکاري شان سهل تر ميشود و توجيه پذير. چه، اسناد جاي ترديدي نمي گذارد که حکومت بر آن بود در صورت پيروز نشدن در جنگ و پذيرش صلح، خود را از شر زندانيان سياسي مقاوم رها بکنند تا در افق ناروشن پس از پذيرش صلح و گريز ناپذيري بازبيني و واپس نشيني در رشته اي از مسائل - از مسائل اجتماعي و فرهنگي گرفته تا سياست خارجي - و براي اينکه در صورت روبرو شدن با وضعيتي بحراني و پيش بيني ناشده غافل گير نشوند و قافيه را نبازند.(15) چه واقعيت ها نشان ميدهد که تدارک طرح کشتار بزرگ، "منافق" و "غير منافق" هر دو را شامل ميشد. مراحل گوناگون پيشرفت طرح را نيز اينک تا حدودي مي دانيم، به واسطه زندانيان سياسي اي که کابوس بزرگ را زيسته اند و آنرا واگفته اند. "... در فاصله آذر و دي 66 همه زندانيان تک به تک دوباره بازجوئي ميشوند:" گروهت را قبول داري؟"، " جمهوري اسلامي را قبول داري؟"، " نماز ميخواني؟" و بنا به پاسخهاي داده شده، زندانيان به گروههاي مجزا تقسيم ميشوند. تغيير و تحولات در زندان با جابجائي زندانيان ادامه مي يابد. در بهمن 1366 همه کساني را که حکم ابد دارند از گوهر دشت به اوين منتقل و در آنجا نيز آنان را در يک بند جداگانه نگهداري ميکنند..." (16) پس از آن: "... تمامي زندانيان مجاهد و چپ را ازيکديگر جدا کردند. در واقع زندان را به دو قسمت تقسيم نمودند: قسمتي را که شامل بندهاي 1 و 2 بود اختصاص به زندانيان مجاهد داده و طرف انتهاي زندان را که شامل بندهاي قسمت انتهائي(متصل به ساختمان آمفي تئاتر گوهر دشت) بود، اختصاص به زندانيان چپ دادند و براي جلوگيري از اطلاع زندانيان از وضع و ترکيب بندها، شماره گذاري بندها را نيز مجزا کردند. بدين ترتيب که قسمت زندانيان مجاهد و زندانيان چپ را مجزا شماره گذاري کردند و هر يک از دو قسمت، زندانيان را بر حسب ميزان حکم آنان از يکديگر تفکيک کردند. يعني زندانياني را که حکم شان زير ده سال بود در بندهاي معين جا دادند. (در مورد زندانيان چپ، دو بند به زندانيان زير 10 سال اختصاص داشت، يعني بندهاي 7 و 8 که در قسمت انتهاي زندان واقع شده بود، با حدود 85 تا 90 نفر در هر بند) و زندانيان محکوم به 10 تا 15 سال را در يک بند ... و زندانيان 15 تا ابد را در بند ديگري از بقيه تفکيک کردند. همچنين آندسته از بچه هائي را که پاسخ مثبت به مصاحبه داده بودند، در بند 14 جاي دادند. همزمان با اين واقعه، تمامي زندانيان " ملي کش" اوين، يعني آنها که حکمشان به اتمام رسيده بود، ولي به دليل عدم پذيرش شرط مصاحبه براي آزادي، همچنان در بازداشت بودند، به گوهردشت منتقل کردند و در بند 10 زندان گوهر دشت ... جاي دادند." (17) و سپس: "چند روز قبل از اعلام پذيرش قطعنامه 598 توسط جمهوري اسلامي و سخنراني خميني که در آن به سرکشيدن جام زهر اعتراف کرد، به هنگام مراجعه به اتاق بهداري آسايشگاه (اتاق 300) که به بيماران بند انفرادي اختصاص داشت، ساک هاي زيادي به چشم مي خورد که روي هم تلنبار شده بودند، روي يکي از ساک ها نام حسين قلمبر را ديدم و فهميدم او و احتمالا ساير بچه هاي زيرحکمي (18) را از بند عمومي 316 به انفرادي آورده اند. اين با قطع 45 دقيقه وقت هواخوري روزانه همزمان بود. وضع کاملا غيرعادي شده بود.

دست آويز

2005-01-05T13:32:00.000-08:00

در 27 تيرماه 1367، خبرگزاريهاي جهان اعلام کردند که رئيس جمهور اسلامي ايران، آيت الله خامنه اي، در تلگراف به پرز دوکوئيار، دبير کل سازمان ملل متحد، ابراز داشته ايران قطعنامه 598 را ميپذيرد و از سياست ادامه جنگ تا " فتح کربلا" و فرو انداختن صدام حسين دست ميشويد. درستي اين خبر بهت انگيز و چرخش صد و هشتاد درجه اي، اما تنها زماني مسجل شد که آيت الله خميني خود به سخن درآمد و واقعيت شکست و سازش را به زبان آورد، با گوياترين کلمات: "... و اما در مورد قبول قطعنامه که حقيقتا مسئله بسيار تلخ و ناگواري براي همه و خصوصا من بوده ... اين است که ... به واسطه حوادث و عواملي که از ذکر آن فعلا خودداري ميکنم ... با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم ... بدا به حال من که هنوز زنده مانده ام و جام زهرآلود قبول قطعنامه را سر کشيدم."(1) و اين به روز 29 تيرماه بود. 3 مرداد، سازمان مجاهدين خلق ايران - که شکست در جنگ با عراق را آستانه فروپاشي جمهوري اسلامي مي دانست - با گسيل " ارتش آزاديبخش ملي" خود و تهاجم به مرزهاي غرب کشور، حرکت " براي وارد آوردن ضربه نهائي"(2) و " واژگوني" حکومت خميني" را آغاز کرد و به عنوان جزئي از اين استراتژي، مردم تهران را به " قيام" فراخواند.(3) اما نه در تهران و نه در هيچ کجاي ديگر ايران، مردم به فراخوان مجاهدين اعتنايي نکردند و نيروي سرکوبگر حکومت بي برخورد با بازدارنده اي، در نهايت خشونت آنها را در هم کوبيد، 1263 نفر از رزمندگان شان را از بين برد(4)، دهها مجاهد را اسير گرفت و سه روزه اين ماجراجوئي را خنثي ساخت.(5) از پس اين سرکوب، کين خواهي آمد. پايه هاي حکومت - توده بسيجي و امت حزب الله - که از فرجام جنگ و واگشت سپاهيان اسلام سخت آزرده دل بودند و از " مجاهد" دلي پرخون داشتند، آتش بيار معرکه شدند و تب " ضد منافق" را به اوج رساندند. و اين چنين بود که بسياري از مجاهدين پيشين را - حتي آنها که پيشتر محاکمه شده، محکوميت شان را گذرانده، آزاد شده و سر در کار خود داشتند و با سياست کاري نداشتند - دوباره گرفتند و به زندان انداختند(6)، شماري از اسراي "عمليات مرصاد" (7) را در جا و در همان باختران و اسلام اباد و کنگاور به دار آويختند(8) و شماري بزرگتر را روانه زندانها کردند که بعدا محاکمه شوند. فضاي آن روزها در سه نمونه زير روشن ميشود: " از مقام مقدس رهبري درخواست ميکنيم که با جنايتکاران قاطع برخورد کرده و هر چه زودتر شر آنان را براي هميشه از سر ملت کوتاه کنند."(9) در سخنراني نماز جمعه تهران آيت الله موسوي اردبيلي رئيس ديوان عالي کشور: "... اينها آمدند، اينها نمي دانند مردم اينها را از حيوان پست تر مي دانند، مردم عليه اينها چنان آتشي هستند، قوه قضائيه در فشار بسيار سخت افکار عمومي که چرا اينها اعدام نمي شوند، يک دسته شان زنداني ميشوند... مردم مي گويند آقا بايد از دم اعدام شوند، قاضي از آن طرف گرفتار يک سلسله مسائل ... از اين طرف فشار افکار عمومي، از همه بيشتر من بايد از اين بدبخت تشکر کنم که کار ما را آسان کرد. ما ده تا ده تا، بيست تا بيست تا محاکمه مي کنيم، پرونده بيار، پرونده ببر، متاسفم ميگويند خمسش از بين رفته، اي کاش همه شان از بين بروند، يک مرتبه مسئله تمام شود."(10) نمونه آخر هم در طومار "هزاران تن از اقشار مختلف اراک" آمده: "... از مسئولين قضايي کشور درخواست مي کنيم تا منافقين کوردلي را که بعد از عفو و بخشودگي از زندانها رها شده و به خارج از کشور پناه برده اند و در آنجا به توطئه جاسوسي عليه نظام ايران پرداخته اند و گستاخي را تا به آنجا رسانده اند که براي کشتار فرزندان اين ملت اقدام به حمله نظامي نموده اند و در عمليات اخير مرصاد در چنگال عدالت به دام افتاده اند به اشد مجازات برسانند و هيچگونه اغماض و بخششي روا ندارند."(11) بدين ترتيب براي اجراي طرح کشتار زندانيان سياسي ايران که از مدتها پيش ساخته و پرداخته شده بود، دست آويز مناسب فراهم آمد

کشتار بزرگ 1367

2005-01-01T20:50:00.000-08:00

در سراسر زندانهاي ايران، در چند ماه، چند هزار مخالف دربند را کشتند. بي سر و صدا و در نهان. و پنهان کاري را به آنجا رساندند که حتي جسد قربانيان را به خانواده هاي آنها بازپس ندادند و تنها نشاني گورها- گورهاي دسته جمعي- را دادند، بي هيچ توضيحي. در آن تابستان- پائيز، پيرامون جنايت شان اگر کلمه اي گفتند، از زبان سرجنبانان حکومت بود و آنهم بيشتر براي رد گم کردن. از آن پس هم ديگر از اين راز سر به مهر، از اين " سر دولتي" لام تا کام نگفتند. هم از اين رو، تا به امروز بسياري از جنبه هاي "کشتار بزرگ" در هاله اي از ابهام است. از جمله اينکه هنوز به دقت و درستي دانسته نيست که چند نفر- چند هزار نفر- در آن کشتار جانشان را از دست دادند. و چگونه؟ و... پاسخ دقيق به اين پرسشها، چه بسا، تا جمهوري اسلامي پا برجاست، به دست نيايد و پرونده ي اين جنايت تنها زماني بسته شود که ديگر جمهوري اسلامي در کار نباشد. اينک اما، با تکيه بر داده هاي موجود، به ويژه نوشته ها و گفته هاي زندانيان پيشين که توانستند از آن قربانگاه جان سالم بدر برند، کم و بيش ميشود به باز سازي ماجراي کشتار بزرگ پرداخت و با بررسي بستر اين رويداد، تا حدي به واقعيت دست يافت